خاتمه در [ سرّ ] تكبيرات ثلاثهء اختتاميه است و آن سرّ اجمالى تكبيرات افتتاحيه است . چنانچه سالك تا رفع حجب سبعه را نكند ، وصول به باب اللَّه براى او رخ ندهد و فتح ابواب دخول در محضر براى او نشود و به واسطهء رفع حجب كشف سبحات جمال و جلال بر او شود . همين طور ، پس از رجوع از مقام وصول و فناى محض و حصول حالت صحو ، تجلّيات ذاتيّه و تجلّيات اسمائيه و تجلّيات افعاليّه - به عكس ترتيب سلوك إلى اللَّه - بر قلب او شود ، و براى هر يك از تجلّيات تكبيرى گويد . و چون اين تجلّيات به كثرت حجاب جمال محبوب نشود ، سالك با هر رفع يدى اشاره به عدم احتجاب از مقامى كند ؛ چنانچه در تكبير اول جلوهء ذات را در حضرت اسما و صفات مشاهده كرده ، با رفع يد اشاره كند به آنكه تعينات اسما و صفاتْ حجاب تجلى ذات نيستند . و در تكبير دوم ، تجلّيات اسمايى را در حضرات اعيان مشاهده كند ، بلكه تجلّيات ذاتى را نيز در آنها